توخالی

اوایل قرن نوزدهم، دو خانواده، آلن‌ها و کاتان‌ها، در کوه‌های آدیرونداک جنوبی در ایالت نیویورک ساکن شدند. تا دهه 1960، نسل‌های آنها خود را در یک دره دورافتاده در ارتفاعات کوه‌ها منزوی کردند. در پایین، دره بزرگ ساکاندگا قرار داشت. زمین‌های غنی آن به سرعت با مزارع، کارخانه‌ها و آسیاب‌ها پر شد. تا پایان قرن، آلن‌ها و کاتان‌ها با هم ازدواج کرده بودند: تمام ساکنان توخالی با هم نسبت داشتند. به دلیل انزوا، سوءتفاهم‌هایی بین آنها و دنیای بیرون ایجاد شد. بحران‌های اقتصادی دهه 1930 کارخانه‌ها و آسیاب‌ها را تعطیل کرد. در سال 1932، رودخانه ساکاندگا سد شد و دره حاصلخیز زیر توخالی را زیر آب برد. ساکنان دره که از خانه‌های خود مجبور به ترک شده بودند، به دنبال کار در جاهای دیگر بودند، اما آلن‌ها و کاتان‌ها تصمیم به ماندن در کوه‌ها گرفتند.