خط داستانی
میشل ریکاناتی رهبر تظاهراتی در مارس ۱۹۶۸ پاریس بود و گروههای زیادی را برای ملاقات، بحث و عمل به اصول چپ در قبل و بعد از ناآرامیها سازمان داد. در ۱۹۷۳ برای مدت کوتاهی زندانی شد. ناامید از شکست اعتراضات و مرگ تنها زنی که دوست داشت، زندگیاش از دورهای پر از امید و فعالیت به بیامیدترین ناامیدی تغییر یافت. دوستش، رومین گوییپیل این مستند زندگینامهای را نوشت و کارگردانی کرد. دِث آت سیانتی دریافت جایزه دوربین طلایی جشنواره کن ۱۹۸۲ را برای فیلم نخست بلند.
