شاتر دستی، تمرکز نامشخص و پان‌های ناگهانی محدودیت‌های روایت از ابتدا را نشان می‌دهند. با معرفی یادگارهای حافظه انیمیشنی، کیلبورگ به نظر می‌رسد ویدیوی هنری را وارد سینمای روایی می‌کند. با موسیقی پیانو و ویولسِل کیلبورگ در صدای زمینه، جهان او به همان شکلی می‌ماند که در آثار آغازینش آفریده بود. موضوع‌های او همچنان ثابت باقی مانده است: رابطه میان جسم و هویت و به ویژه بیگانگی. سبک‌های او روشن‌تر شده‌اند. اگر به هر حال ماجراجویی است، ریتمی و بصری است و با دقت موسیقایی در کاوش تجربه‌های مختلف ساخته شده است.