کتی ده ساله به پاپیون‌های دم‌اسبی ترجیح می‌دهد و روز را برای فرار از وقت موعظهٔ موها می‌گذراند. در حالی که با بهترین دوستش جیتور ماجراجویی می‌کند والدینش بر سر نحوهٔ برخورد با او به نزاع می‌افتند. مادر کتی نگران است که دخترش «جایگاهش را پیدا نمی‌کند» در حالی که پدر او را «فردی مستقل» می‌داند که باید در همان سرعت خودش بزرگ شود. در پایان روز کتی باید به خانه بازگردد تا با ناچار بودن روبه‌رو شود