در سال ۱۲۴۴ جلال‌الدین رومی، دانشمند صوفی در قونیه ترکیه، با درویش سیّار شمس تبریزی رو به رو شد. دوستی قدرتمند پدید آمد. وقتی شمس درگذشت، رومی غمگین میله‌ای را در باغش گرفت و به دور آن چرخید و شروع به سرودن شعری تصویری درباره زندگی درونی و عشق به خدا کرد. پس از درگذشت رومی، فرزندش سلسله مِوَلویه صوفی را پایه‌گذاری کرد و دراویش چرخان شکل گرفتند. عاشقان اشعار رومی درباره قدرت و معنای آن صحبت می‌کنند، از جمله تاریخ‌نگار دینی هیوستون اسمیت، نویسنده سیمون فاتال، شاعر روبرِی بی، و کولمن بارکس که ترجمه‌های لفظی رومی را به انگلیسی شعری بازآفرینی می‌کنند. موسیقیدان‌ها بی‌بارکس و بی‌لی همراهی می‌کنند تا نسخه‌های مختلفی از چند شعر شاد رومی را تلاوت کنند.