ویتو باریستایی از پگوناگا، شهری کوچک که به نظر ضد توریست است و در زمستان در مه و در تابستان در گرمای شدید دفن می‌شود. به عنوان شوخی بین دوستان، در نهایت میان دو ستون بتونی جلوی بارش گرفتار می‌شود و هیچکس نمی‌تواند او را رها کند. شهردار با گروه امداد، پرستاران ASL، آتش نشانان می‌آیند اما کاری از پیش نمی‌رود: سیچیو بین ستون‌ها گیر می‌کند و پروژه‌های تخریب شکل می‌گیرند که ترس مستأجران ساختمان را برمی‌انگیزد. تنها تحول روایت این است که سیچیو، اکنون با نام «ساحل سیچیو کولونا» توسط تمام کشور به عنوان نقطه‌ای مرجع شناخته می‌شود؛ نوعی بنای زنده و در عین حال مقالی که مردم برای مشورت و حتی شماره‌های لاتاری به آن مراجعه می‌کنند