تورین ۱۹۹۳. معمار بهنزه به خانه کهنه‌سربازان جنگ فراخوانده می‌شود جایی که پدر بیمار او زندگی می‌کند. دکتر خانه مهمان خود، پناهندهٔ بوسنیایی به نام روف را در شیفت شب با پدرش تنها می‌گذارد. فرماندهٔ خانه کهنه‌سربازان، سرگردی، پناهنده بدون مدرک را کشف می‌کند و او را بازداشت می‌کند. آگنِزه، که ترجیح می‌دهد با پناهندگان درگیر نشود، با روف بیشتر آشنا می‌شود و به طور فزاینده‌ای در رویدادهایی فرو می‌رود که سرانجام او را به بوسنی می‌برد. در این سفر، او به یاد دوران کودکی‌اش درست پس از جنگ جهانی دوم می‌افتد. تجربه‌های دو جنگ با هم تداخل می‌یابند و چرخ تاریخ می‌گردد، بدون اینکه اثر خویش را از بین ببرد.