ایو و تومس، دو ولگرد داوطلب که روح خود را با راه‌ها و بادهای بزرگ تغذیه می‌کنند. گاه به گاه توقف می‌کنند، بازوهای خود را اجاره می‌دهند تا زمان لازم برای ادامهٔ سفر را فراهم کنند. روزی با آفتاب در اوج و گرمای سوزان، بیابانی که عبور می‌کنند بی‌پایان به نظر می‌رسد. آبشان تمام می‌شود... در پایان روز، بی‌جان، کنار بوتهٔ خشک افتاده‌اند. ایو به ماه بلند نگاه می‌کند و خداحافظی و اشعاری از شاعری که قبلاً ملاقات کرده‌اند را زمزمه می‌کند. آنگاه نوری دوردست را می‌بیند. راهشان را به آن خانه می‌کشاند