اندکی پیش از بازنشستگی، گوستاو وانزکا می‌خواهد به حرفه محبوبش یعنی معلمی بازگردد پس از سال‌ها کار به عنوان بازرسان مدارس ناحیه. به محض ورود به ایستگاه، با پسری به نام نوربرت کنیپ روبه‌رو می‌شود که آینده‌اش شاگرد اوست و با پرسش‌هایش او را به‌طور روشن شگفت‌زده می‌کند. او می‌خواهد شاگرد را تشویق کند که برای معلمان ، بی‌قراری تلقی می‌شود اما از نظر ریاضیات بسیار بااستعداد است. با دیدگاه‌های نسبتاً خصوصی خود درباره اهداف آموزشی، وانزکا در برابر کادر آموزشی خود ایستاده است. هر گونه نوآوری و حتی درگیری‌های مثبت هم در همان ابتدا مهار می‌شوند و بدین ترتیب شاگردان در نهایت به کمال‌گرایی متوسط پرورش می‌یابند.