نیمی پانک و نیمی سایکدلیک، فلامینگ لیپس از اوکلاهما سیتی به عنوان یکی از جذاب‌ترین گروه‌های اواخر دهه ۱۹۸۰ ظهور کردند. "فریک‌های بی‌باک" صعود آن‌ها از تولیدکنندگان صداهای تقلیدی از باتهول سورفرز تا بزرگان آثار ارکسترال پاپ را مستند می‌کند. فیلمساز برادلی بیسلی شانس زندگی در همسایگی وین کوین، لیدر گروه را داشت و او به سرعت دوستش را برای مستند کردن کنسرت‌ها و ماجراجویی‌های گروه استخدام کرد. تصاویر اولیه بسیار خنده‌دار هستند و مدل‌های موی غم‌انگیز به نمایش گذاشته می‌شوند در حالی که پسران سعی می‌کنند کمبود استعداد طبیعی خود را با حجم صدا پوشش دهند. در یکی از اجراها، آن‌ها حتی دوستی را به صحنه می‌آورند که موتور سیکلت را به همراه می‌آورد و در طول اجرا صدای آن را تقویت می‌کنند که باعث تخلیه باشگاه با سطوح سمی مونوکسید کربن می‌شود. این‌ها چیزهای عالی از پانک راک هستند. در میان بخش‌های زنده، مصاحبه‌هایی با خانواده و دوستان گروه وجود دارد که شرایط غم‌انگیز دوران کودکی و حرفه اولیه آن‌ها را فاش می‌کند.