ورّو سندروم داون دارد. مادرش او را به خاطر بدبختی‌هایش سرزنش می‌کند، او را دوست دارد اما ناخواسته چیزی مانع می‌شود. بنابراین ورّو محبت بیشتری از برادرش مارکوس دریافت می‌کند. ورود ورّو به جامعهٔ عادی از علاقهٔ او به تئاتر و شرکتش در گروه تئاتری متشکل از افراد دارای معلولیت جسمی حاصل می‌شود. برای اجرا، او به مارکوس نیاز دارد تا به او کلماتی جادویی بخواند که به او اعتماد به نفس می‌دهد. مارکوس تمام تلاش خود را می‌کند تا مشکلاتی که در راه اوست را پشت سر بگذارد در حالی که مادرشان برای بازسازی زندگی‌اش می‌جنگد.