در اوت 1996، رانندگان اتوبوس مارسل ون لوک و ویم موریلز توسط گمرک مراکش به اتهام قاچاق مواد مخدر دستگیر می‌شوند. در داخل اتوبوس آنها، که در پشت یک محفظه کاذب پنهان شده بود، 700 پوند حشیش کشف می‌شود. اگرچه مالک شرکت اتوبوسرانی نیز دستگیر شده و اعتراف کاملی می‌کند که به وضوح نشان می‌دهد هر دو راننده از مواد مخدر پنهان بی‌خبر بودند، قاضی مراکشی هر دو مرد را به 5 سال زندان در زندان تانجیر محکوم می‌کند. هیچ چیزی نمی‌توانست این دو مرد را برای زندگی در یک زندان مراکشی آماده کند. بدون غذا، لباس یا مراقبت پزشکی، آنها باید یاد بگیرند چگونه برای بقا در زندان از خود مراقبت کنند. نگهبانان فاسد، وکلا و قضات فاسد، کنسولی که اهمیتی نمی‌دهد و ضرب و شتم‌های مکرر تنها بخشی از زندان وحشتناک است. در همین حال، خانواده‌های آنها در خانه بدون هیچ اطلاعات، کمکی یا امیدی رها شده‌اند - متوجه می‌شوند که دولت خودشان برای شهروندان بلژیکی در زندان‌های خارج از کشور اهمیتی قائل نیست.