بر پایه داستان به همان عنوان ولادیمیر راستاپین. زمستان ۱۹۴۵. در روستایی کنار بندر انگار زنان انتظار بازگشت شوهرانشان از جبهه را می‌کشند. سرباز جوان آندریوسگوف که از بیمارستان فرار کرده است، به عنوان فراری بازمی‌گردد. در کلبه زمستانی دورافتاده اش همسرش نستنا تنها کسی است که می‌تواند به زندگی او اعتماد کند—همیشه فراری ابدی که به تنهایی محکوم است. تنها او به او عشق می‌ورزد. او در زمان حال زندگی می‌کند، گذشته را به یاد می‌آورد و به آینده باور ندارد. او فرزندی به دنیا می‌آورد و برای تمام روستا همسر ناموفقی است که در انتظار بازگشت شوهرش نیست.