در آگوست 1963، تنها چند ماه قبل از مرگش، ژان کوکتو آخرین فیلم کوتاه خود را ساخت. این فیلم شامل یک شات ثابت و بسیار جدی از کوکتو است که به دوربین رو به رو می‌نگرد تا به جوانان آینده خطاب کند. پس از ضبط، این پیام گفتاری برای قرن 21 مهر و موم شد و با این درک ذخیره گردید که تنها در سال 2000 باز شود. همانطور که مشخص شد، این پیام چند سال قبل از آن تاریخ کشف و بیرون آورده شد. در «وصیت‌نامه اورفئوس»، کوکتو خود را به عنوان یک آناکرونیزم زنده به تصویر می‌کشد، یک مدرنیست تنها که در زمان و فضا سرگردان است و در نور طیفی خاطراتش گم شده است، در اینجا به صراحت به طعنه‌وار بودن وضعیت شبح‌مانندش اشاره می‌کند. تا زمانی که بیننده این تصویر را ببیند، او، ژ. ک، شاعر نجات‌دهنده‌مان، مدت‌هاست که مرده خواهد بود.