در آغاز قرن بیست و یکم، انتزاع که شاخصی مدرن است موقعیت متناقضی دارد. از یک سو به عنوان سبک قابل نقل توسط هنرمندان پست‌مدرن استفاده می‌شود و از سوی دیگر به عنوان زبان نخ‌نما و اهل نخبه‌گرایی برای مخاطبانی که از موضوع قابل تشخیص ترس دارند، مطرح است. با این حال، انتزاع همچنان راهی قابل استفاده برای هنرمندان معاصر در هر نسل است و بسیاری از آنان آن را به عنوان فراگیرترین و عمیقا هم‌آوای‌ترین زبان‌های هنری می‌پذیرند. فیلمبرداری در استودیوهای هنرمندان، مرکز دیای هنر و موزه گوگنهایم در جریان نمایشگاه «انتزاع در قرن بیستم» انجام شده است.