در سال ۲۰۰۲، پاتریس آلگر، قاتل زنجیره‌ای، به دلیل پنج فقره قتل به حبس ابد محکوم شد. ژاندارم روسل، بازپرس اصلی این پرونده، باور دارد که او را وادار خواهد کرد به جنایات حل‌نشده دیگری در تولوز اعتراف کند. دو فاحشه‌ی سابق، فهرستی از نام‌های دستیاران فرضی قاتل را ارائه می‌دهند که در میان آنها دومینیک بودی، رئیس وقت شورای عالی سمعی و بصری، نیز присут دارد. او تصمیم می‌گیرد به تنهایی با این پرونده روبرو شود. در اطراف او، سکوت حاکم است: حتی یک حمایت رسمی از خانواده سیاسی‌اش نیز وجود ندارد. نزدیک به بیست سال بعد، با شهادت پیر و بنژامن بودی (پسرانش)، فرانسوا اولاند، کامی پاسکال و بازیگران اصلی، به ماجرای بودی بازمی‌گردیم تا آن را درک کنیم.