در کتاب هزار و نود و چهار، جورج اورول تلویزیون آینده را ابزاری برای کنترل در دست بیگ برادر دید. درست با آغاز سال اورولین که انتظار می‌رفت، پیک و همکاران تمایل داشتند قابلیت پخش تلویزیونی ماهواره‌ای را برای مقاصد مثبت نشان دهند؛ یعنی تبادل بین قاره‌ای فرهنگ با ترکیب عناصری فرهیخته و سرگرمی. پخش زنده‌ای بین شبکه بی‌ام تی وی نیویورک و مرکز پومپیدو پاریس، به همراه پخش‌کنندگان در آلمان و کره جنوبی، مخاطبان جهانی بیش از ده میلیون (یا تا بیست و پنج میلیون در بازپخش‌های بعدی) رسید.