در بهار 1957 بوداپست، عاشقان سابق ساندور و مونیكا پس از 16 سال در یک کافه در گوشه خیابان دوباره ملاقات می‌کنند. گفتگوی آنها به سال 1941 برمی‌گردد، زمانی که مجارستان تحت رهبری هورتی به جنگ جهانی دوم پیوست و هشت فارغ‌التحصیل تازه‌کار، از جمله ساندور و مونیكا، پیمان همبستگی مادام‌العمر بستند. جنگ و سیاست‌های متغیر پیوند آنها را شکسته و هر یک را مجبور به انتخاب مسیری در دهه‌های پرآشوب می‌کند. این درام طنین‌انداز قیام 1956 است: شرکت‌کنندگانی که به دنبال اصلاحات هستند به عنوان "ضد انقلاب" شناخته می‌شوند و توسط کمونیست‌های ثابت‌قدم مانند لازلو که از فراری‌ها مانند بلا به خاطر "بی‌احترامی به سوسیالیسم و مردم" انتقاد می‌کند، محکوم می‌شوند.