یک زن ناامن از نسل هزاره به دنبال رویای خود می‌گردد در حالی که یاد می‌گیرد چگونه بزرگسال شود. در حالی که مشغول انجام کارهای روزمره‌ای است که به سختی می‌تواند از عهده آن‌ها برآید و همچنین با افسردگی شدید دست و پنجه نرم می‌کند، شخصیت اصلی این فیلم، مارتا (۳۰ ساله) همچنان به ساخت فیلم‌ها روی می‌آورد و به قدرت درمانی داستان‌گویی جذب می‌شود، اما جرأت عمل به این رویاها را ندارد؛ گاهی اوقات حتی از برداشتن تلفن می‌ترسد. زندگی مارتا به طور همزمان در مسیرهای کمدی و تراژیک نوسان دارد: گاهی اوقات ترکیبی از آزادی مطلق، عشق، مواد مخدر، دوستی، خنده، الکل، موسیقی، صداقت و عشق است و گاهی اوقات واقعیتی که مارتا از مواجهه با آن اجتناب می‌کند به قدری وحشتناک می‌شود که دیگر نمی‌تواند آن را تحمل کند. در طول فیلم، مارتا می‌آموزد که یک سؤال اجتناب‌ناپذیر وجود دارد که در نهایت برای تقریباً هر فیلمسازی حتمی می‌شود: اگر واقعاً می‌خواهید فیلم بسازید، آیا ابتدا می‌توانید خود را از افسردگی خارج کنید؟