خط داستانی
در این فیلم کوتاه، شاعر و بازمانده هولوکاست جان گزلوسکی شاهد بقای والدینش در اردوگاه های کار اجباری نازی است. بیش از یک یادگار شخصی، خواست مادرش را می رساند — بنویسید که ما تنها نبودیم — ندای پذیرش حضور زندگیهای بیشمار به رازش میکشاند. از طریق قرائت سنجیده گزلوسکی، فیلم هم باورنکردنی و هم جمعی میشود: تأملی درباره تروما به ارثرسیده، وظیفه یادآوری، و خط شکننده میان تاریخ و فراموشی
