زلِیمیر زیلنیک همواره با تابوهای رژیم کمونیستی در آثار مستند اولیه خود و به ویژه با فیلم او درباره شورش‌های دانشجویی سال ۱۹۶۸ صحبت کرده است. فیلم ویژه او با نام کارهای اولیه به دادگاه کشیده شد اما با حضور قاضی شایسته‌ای به هیچ اتهامی روبه‌رو نشد. جایزه لِذهِ طلایی برلین به زیلنیک تعلق گرفت و این امر به عنوان بزرگترین provoke برای یوگسلاوی سوسیالیستی تعبیر شد. بنابراین فیلم برای سال‌ها کنار گذاشته شد و برای مخاطبان در دسترس نبود.