ایکِسپرِس بنولا تا

در سفر زمستانی مه‌آلود، ایستگاه بونولوتا با مردمان غریبی که با رازهای سنگینی دست و پنجه نرم می‌کنند، در راهروهای تنگ قطار به هم می‌رسند. با فروکش کردن شب، بحران‌های شخصی و سیاسی فوران می‌کنند و دروغ‌های پنهان، اخلاق نازل و لحظاتی از همدلی ناگهان نشان می‌دهند؛ در میان هرج و مرج و سلطه، داغ‌های دل شکسته آشکار می‌شود. با سپیده‌دم، قطار به راه خود ادامه می‌دهد و مسافران خود را به شکل غیرقابل بازگشتی تغییر داده است، در نتیجه سفری واحد که توهم‌ها فرو می‌ریزند و حقایق انسانی پدیدار می‌شود.