در برنامهٔ هشت‌قسمتی U3000 (۲۰۰۰)، از طرف ایستگاه موسیقی MTV پخش می‌شود، اشلاگن‌سِیف نقش مجریِ از خود متنفر است که خوددوستیِ پوشیده در خودبی‌اعتمادیِ تلویزیونی را نفی می‌کند. قالب‌های پخش معمول همگی بی‌تفاوتانه به تمسخر گرفته می‌شوند. یک خانواده نیازمند اجتماعی می‌تواند با برنده‌شدن شرطِ بیرونی همیشگی، برای شرکت در برنامه واجد شرایط شود تا سرنوشت خصوصی‌شان در مقابل دوربین و حضور مسافران در واگن‌های متروی در حرکت عمومی شود. دورِ بازی‌های کودکانه فرصتی فراهم می‌کند تا رفاه اجتماعی بهبود یابد، با دقت از سوی هیئتی متشکل از بازیگران ناتوان از شاخهٔ گروه شِلِینسِیف قضاوت می‌شود. ستارگانِ سال‌هایِ نمایش مانند ماریو و مَگِوت هِلویگ، کریستیان آندِرس یا روبرتو بلانکو در یک واگنِ گفتگو به عنوان گوشت خامِ ارزان استفاده می‌شوند و مجبورند با قربانیانِ اقتصادِ بازار همدردی نشان دهند. دسته‌های نسل MTV (آتاری تِیجِیَن رُایت، سورورگات، سونه ماننهایم و دیگران) در واگنِ رقص اجرا می‌کنند.